Σαν το χαμένο πρόβατο, που ’φυγε απ’ το κοπάδι
και ο ποιμένας το ’σωσε απ’ τον βαθύ γκρεμό,
έτσι κι εμένα, Κύριε, βγάλε με απ’ το σκοτάδι
και την καρδιά μου φώτιζε, Εσένα για να δω. (2)

Όπως τον άσωτο υιό που σκόρπισε το βιός Σου,
στην αγκαλιά τον δέχτηκες μ’ αγάπη πατρική,
δέξου κι μένα, Κύριε, τον πλανημένο γιο Σου
και την ψυχή πλημμύρισε με χάρη θεϊκή. (2)

Τη νίκη δώσε Εσύ, Χριστέ,
και μη μ’ αφήσεις πια ποτέ.
Λευτέρωσέ μου την καρδιά
από τα πάθη τα παλιά.

Σαν τη γυναίκα που ’σκυψε τα πόδια Σου να πλύνει
κι Εσύ ευθύς τη λύτρωσες από δεσμά βαριά,
δώσ’ μου μετάνοιας δάκρυα και ταπεινοφροσύνη,
κοντά Σου ξέρω πως θα βρω γλυκιά παρηγοριά. (2)

Όπως επάνω απ’ τον Σταυρό Παραδεισένια πύλη,
σαν άκουσες το «μνήσθητι», άνοιξες στον ληστή,
αξίωσέ με, Δέσποτα, στης ζήσης μου το δείλι,
να ’ρθεις και να ’βρεις στην καρδιά αγάπη περισσή. (2)

Τη νίκη δώσε Εσύ, Χριστέ,...

Αν ο κόσμος που ζεις σε πληγώνει,
στους πολλούς που βαδίζουνε μόνοι,
στους τυφλούς που νομίζουν πως βλέπουν,
πες πως υπάρχει το Φως.

Ο Φτωχός, που τον κόσμο πλουτίζει,
ο Νεκρός, που ζωή μας χαρίζει,
ένας Ξένος, που μέσα μας μένει
κι είναι ο μόνος Θεός.

Πάντα Εσύ, Κύριε, κοντά μου,
πάντα φίλος κι αδελφός.
Συ μου δίνεις το κουράγιο να βαδίζω εμπρός.
Κι απ’ τον Σταυρό Συ μου φωνάζεις:
«Θέλω να ’μαστε μαζί»,
τίποτ’ άλλο δε ζητάω, μου αρκείς Εσύ, μόνο Εσύ!

Στα παιδιά που το ψέμα κυκλώνει,
την αγνή τη ματιά τους θολώνει,
την αλήθεια που βρήκες, να δίνεις,
μείνε γι’ αυτά αδελφός.

Τον Χριστό στη ζωή σου ν’ αγγίζουν
και θα δεις σαν λουλούδια ν’ ανθίζουν,
στους διαβάτες της γης να σκορπάνε
μύρο απ’ τον ουρανό.

Πάντα Εσύ, Κύριε, κοντά μου,
πάντα φίλος κι αδελφός.
Συ μου δίνεις το κουράγιο να βαδίζω εμπρός.
Κι όταν μου λες, Αναστημένος:
«Πάντα θα ’μαστε μαζί»,
τίποτ’ άλλο δε ζητάω, μου αρκείς Εσύ, μόνο Εσύ!

Συ η ελπίδα της καρδιάς μου,
το καταφύγιο και η χαρά, Θεέ μου.
Συ το απάνεμο λιμάνι,
το φως του ήλιου μες στη σκοτεινιά!

Μάθε με, Κύριε, ν’ αγαπώ,
τον εαυτό μου να ξεχνώ,
μες στο λιμάνι Σου να ζω
και νύχτα-μέρα για Σε να τραγουδώ,
Θεέ μου,

πως μακριά Σου η ζωή μου
μοιάζει μ’ ανθό που ζει χωρίς νερό και
πως τώρα, Χριστέ, που Σε γνωρίζω,
ζώντας στη γη, πετώ στον ουρανό!

Μάθε με, Κύριε, ν’ αγαπώ,...

πως η ψυχή δίχως Εσένα
είναι καράβι δίχως οδηγό και
πως τώρα, που μ’ άγγιξε η πνοή Σου,
για τη δική Σου δόξα μόνο ζω!

Στύλος γέγονας ὀρθοδοξίας, θείοις δόγμασιν ὑποστηρίζων, τὴν Ἐκκλησίαν Ἱεράρχα Ἀθανάσιε· τῷ γὰρ Πατρὶ τὸν Ὑιόν ὁμοούσιον, ἀνακηρύξας κατᾑσχυνας Ἄρείον· Πάτερ Ὅσιε, Χριστόν τὸν Θεόν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν, τό μέγα ἔλεος.

Έχεις γίνει στύλος της Ορθοδοξίας, επειδή στήριξες την Εκκλησία με την ερμηνεία των θείων δογμάτων, ιεράρχη Αθανάσιε. Διότι κηρύττοντας ότι ο Υιός είναι ομοούσιος με τον Πατέρα, καταντρόπιασες τον Άρειο. Πατέρα, Όσιε, ικέτευε τον Χριστό που είναι ο Θεός, να μας δώσει ως δώρο το μέγα έλεος.