Μια χριστιανική φιλία…

Άγιοι-Ερμύλος-και-Στρατόνικος.jpg

Μια χριστιανική φιλία…

Στα χρόνια της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, ζούσε ο Λικίνιος, ένας σκληρός βασιλιάς, απ’ τους τελευταίους διώκτες του Χριστιανισμού. Κάποτε ήρθε ένας στρατιώτης και του είπε:

- Βασιλιά, ξέρω κάποιον που δεν είναι απλός χριστιανός, αλλά είναι διάκονος των χριστιανών.

- Ποιος είναι αυτός; φώναξε με λύσσα ο βασιλιάς.

- Τον λένε Ερμύλο. Φώναξέ τον, βασιλιά, και ρώτησέ τον να μάθεις τι είναι.

Σε λίγο μπροστά στον θρόνο του Λικίνιου στεκόταν ένας νεαρός διάκονος. Τον κοίταξε με περιέργεια ο αυτοκράτορας και τον ρώτησε:

- Είσαι πραγματικά χριστιανός;

- Ναι, είμαι χριστιανός. Είμαι διάκονος του Θεού και των χριστιανών.

- Αφού, λοιπόν, είσαι διάκονος, έλα να διακονείς τον ναό των θεών μας που βρίσκεται εδώ κοντά.

- Δεν άκουσες καλά, βασιλιά. Δεν είμαι διάκονος των ειδώλων, των ψεύτικων θεών που λατρεύετε εσείς. Είμαι διάκονος του ενός και μόνου αληθινού Θεού, του Ιησού Χριστού.

Θύμωσε φοβερά ο βασιλιάς. Δεν μπορούσε να υποφέρει να τον περιφρονεί έτσι ένας χριστιανός. Έπρεπε να τιμωρηθεί σκληρά, να τον μαστιγώσουν, για να μάθει να μη λέει τέτοια πράγματα.

Ο Λικίνιος παρακολουθούσε το μαρτύριο. Νόμιζε πως θα λύγιζε τον νεαρό μάρτυρα. Σαν είδε, όμως, πως δεν γινόταν τίποτε, διέταξε να σταματήσουν το μαστίγωμα και να τον ρίξουν στη φυλακή μέχρι να σκεφτεί άλλη τιμωρία.

Ο νεαρός Ερμύλος βρισκόταν στο σκοτεινό κελί της φυλακής! Εκεί θα περνούσε μόνος του τη νύχτα. Έτσι τουλάχιστον, νόμιζε ο Λικίνιος. Κι όμως! Μες στη φυλακή δεν έμεινε μόνος. Κοντά του, παρέα του, ήρθε Εκείνος που για τ’ όνομά Του υπέφερε. Εκείνος που Τον αγαπούσε και Τον λάτρευε. Είχε κοντά του τον Χριστό. Ήρθε εκείνη τη νύχτα στη φυλακή του ο ίδιος ο Χριστός και του είπε:

- Ερμύλε, έχε θάρρος! Μη φοβάσαι! Ύστερα από λίγες μέρες θα είσαι στην αιώνια δόξα!

Τα λόγια αυτά έδωσαν μεγάλη δύναμη στον φυλακισμένο.

Δεν ήταν, όμως, μόνο ο Χριστός μαζί του στη φυλακή. Ήταν και κάποιος άλλος. Ποιος; Ένας φίλος του. Είχε έναν φίλο ο Ερμύλος που ήταν κι αυτός χριστιανός. Έναν αδελφικό φίλο, τον οποίο είχε γνωρίσει από τα παιδικά του χρόνια στις συνάξεις των χριστιανών. Λεγόταν Στρατόνικος κι ήταν δεσμοφύλακας στις φυλακές. Ο Ερμύλος κι ο Στρατόνικος είχαν γίνει αχώριστοι. Τους ένωνε και τους φλόγιζε η κοινή αγάπη για τον Χριστό. Τα όνειρά τους ήταν κοινά και πολύ συχνά τα εκμυστηρεύονταν ο ένας στον άλλο και στη συνέχεια προσπαθούσαν να τα πραγματοποιήσουν. Μεγάλος πόθος τους ήταν να γνωρίσουν κι άλλοι τον Χριστό. Κάθε δυσκολία οι δυο φίλοι μαζί την αντιμετώπιζαν. Έτσι και τώρα...

Ο Στρατόνικος ως καλός φίλος, στάθηκε κοντά στο φυλακισμένο Ερμύλο. Τον παρηγορούσε και τον ενίσχυε στον αγώνα του. Ήξερε, βέβαια, ότι θα ερχόταν κι η δική του σειρά. Δεν ήταν δυνατόν να μην το καταλάβει ο βασιλιάς και το περιβάλλον του. Δεν τον στενοχωρούσε αυτό. Μακάρι να είχε κι αυτός μαρτυρικό τέλος. Μακάρι να τον αξίωνε ο Θεός κι αυτόν να υποφέρει για την πίστη του Χριστού μαζί με τον αγαπημένο του φίλο.

Την άλλη μέρα το πρωί, ο Λικίνιος δίνει διαταγή να φέρουν πάλι μπροστά του τον Ερμύλο. Νόμισε πως θα είχε καμφθεί ο μάρτυρας του Χριστού. Όταν, όμως, είδε ότι παραμένει σταθερός στην πίστη του, δίνει διαταγή και για άλλα μαρτύρια. Ο άγιος Ερμύλος υποφέρει αγόγγυστα.

Ο Λικίνιος φαινόταν ασυγκίνητος απ’ το άγριο μαστίγωμα του Ερμύλου. Το ίδιο κι οι στρατιώτες που εκτελούσαν την απαίσια διαταγή του βασιλιά κι όλοι οι άλλοι που παρακολουθούσαν το μαρτύριο. Όλοι; Όχι! Να, ο βασιλιάς δίνει διαταγή να σταματήσει το μαστίγωμα του Ερμύλου. Τι είχε συμβεί;

Ανάμεσα σ’ εκείνους που παρακολουθούσαν το μαρτύριο, είδε και κάποιον που έδειχνε συγκινημένος απ’ το θέαμα. Ήταν ένας δεσμοφύλακας. Ο Λικίνιος θυμωμένος τον ρώτησε:

- Γιατί κλαις; Μήπως είσαι συγγενής του; Είσαι δεσμοφύλακας, υπηρέτης του βασιλιά. Δεν επιτρέπεται να συμπαθείς έναν εχθρό της θρησκείας μας και των θεών μας. Λοιπόν, μήπως είσαι συγγενής του;

- Όχι, βασιλιά. Δεν είναι σαρκικός συγγενής μου ο Ερμύλος. Είναι φίλος μου. Είμαι κι εγώ χριστιανός. Και δεν μπορώ να βλέπω αδιάφορα αυτά που υποφέρει ο αδερφός μου. Μας συνδέει η ίδια πίστη. Έχουμε τον ίδιο Θεό, τον αληθινό Θεό.

- Τι είπες; Ώστε είσαι κι εσύ χριστιανός; Τολμάς και το λες; Θέλεις να βαδίσεις κι εσύ τον ίδιο δρόμο με τον φίλο σου; Μπρος, στρατιώτες, πάρτε τον κι αυτόν! Την ίδια τύχη να έχει. Πρέπει να μάθει κι αυτός τι θα πει να περιφρονεί κανείς τους μεγάλους θεούς μας και τη διαταγή του βασιλιά.

Με χαρά άκουσε ο Στρατόνικος την απόφαση του Λικίνιου. Ετοιμάστηκε για το μαρτύριο, το ίδιο μαρτύριο με τον φίλο του τον Ερμύλο. Δύο χριστιανοί, δύο φίλοι, βαδίζουν μαζί στον δρόμο του μαρτυρίου. Ο ένας ενισχύει τον άλλο. Μένουν κι οι δύο άκαμπτοι στην πίστη τους. Μένουν αλύγιστοι.

Ο Λικίνιος δίνει διαταγή να σταματήσουν το άγριο μαστίγωμα και να τους ρίξουν μαζί στη φυλακή.

Οι δύο φίλοι προσεύχονται μαζί κι υμνούν τον Θεό μες στη φυλακή. Χαίρονται, γιατί κι οι δύο μαζί θα δεχτούν το στεφάνι της αιώνιας δόξας. Τη νύχτα κι ενώ προσεύχονταν, είδαν ένα φως να αστράφτει στο κελί τους κι άκουσαν την φωνή του ίδιου του Χριστού:

- Τελειώσατε το δρόμο. Αύριο σας περιμένουν άγγελοι να σας υποδεχτούν!

Μόλις ξημέρωσε, άνοιξε το κελί της φυλακής τους. Στρατιώτες του Λικίνιου τους πήραν και τους δύο. Τους πηγαίνουν σε ένα ποτάμι βαθύ. Είναι ο Δούναβης. Οι στρατιώτες τους έβαλαν μέσα σε μεγάλα κοφίνια και τους έριξαν με δύναμη στα ορμητικά νερά του Δούναβη. Ύστερα από λίγες μέρες, οι χριστιανοί μιας γειτονικής πόλης βρήκαν νεκρά τα σώματά τους που τα είχε βγάλει έξω το ποτάμι.

Τα σώματα των δύο φίλων, του Ερμύλου και του Στρατόνικου, ήταν νεκρά. Μα η ψυχή τους είχε πετάξει ψηλά, κοντά σ’ Εκείνον που Τον αγάπησαν και που γι’ Αυτόν θυσιάστηκαν. Η Εκκλησία μας τους τιμά μαζί στις 13 Ιανουαρίου.


Διαδικτυακές συναντήσεις | Κατηχητικά Σχολεία - Τμήμα Μέσου © 2022 All Rights Reserved.
Απαγορεύεται ρητά οποιαδήποτε αντιγραφή, τροποποίηση ή αναδημοσίευση του περιεχομένου της ιστοσελίδας.